മാപ്പർഹിക്കാത്ത വൈദിക പാപങ്ങൾ

November 23, 2014

ഇന്ന് പള്ളികളിൽ നടമാടുന്ന ഓരോ വികൃത നടപടികളെയും ഓരോന്നായി എടുത്ത് അതിലെ കൊള്ളരുതായ്മ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാൻ നമ്മുടെ പപ്പാ കാണിക്കുന്ന ശുഷ്ക്കാന്തി എത്ര ശ്ലാഘനീയമാണ്! ഇവയിൽ പലതും നീണ്ട കാലത്തേയ്ക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ വച്ചുപുലർത്തപ്പെടുന്ന അനീതികളാണ്. എന്നാൽ അവ ദൈവജനത്തോടുള്ള അവജ്ഞയും അനീതിയുമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാനാകാത്തത്ര സാധാരണമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. മാർപാപ്പാ ഇങ്ങനെയോരോന്ന് എടുത്തു കാണിക്കുമ്പോഴാണ് അവയൊക്കെ എത്ര പൈശാചികവും സുവിശേഷത്തിന് നേരേ വിപരീതവുമാണെന്ന് വിശ്വാസികൾ പോലും വീണ്ടുവിചാരപ്പെടുന്നത്‌: ചിന്തയുടെയും ജീവിതത്തിന്റെയും ലാളിത്യത്തിൽ നിന്ന് പുരോഹിതരുടെ സഭാസങ്കല്പം വിശ്വാസികളെ എത്രമാത്രം അകറ്റിയിരിക്കുന്നു, ഈ മഹാന്റെ വിശുദ്ധി ആ ലാളിത്യത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഒന്നാന്തരം ഉദാഹരണമാണ് താഴെ കാണുന്ന പോപ്പിന്റെ വാക്കുകൾ. അത് വിശ്വാസികൾക്ക് അമൃത് പോലെ മധുരവും പുരോഹിതർക്ക് കാരസ്കരം പോലെ കയ്പുനിറഞ്ഞതുമായിരിക്കും. (zn)

"മാമ്മോദീസ, മറ്റ് കൂദാശകൾ, ഓരോ നിയോഗങ്ങൾക്കായുള്ള കുർബാന, തുടങ്ങി വിശ്വാസികളുടെ ഓരോ ആവശ്യത്തിനും പണം ഈടാക്കുക എന്നത് മഹാപാതകമാണ്. ഇത്തരം പാതകങ്ങൾക്ക് മാപ്പില്ല." പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസ് വൈദികരെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.

"വൈകികരുടെ ബലഹീനതകളെ നമുക്ക് ക്ഷമിക്കാം. എന്നാൽ പണത്തോടുള്ള അവരുടെ ആർത്തിയും വിശ്വാസികളോട് അവർ അപമര്യാദയായി പെരുമാറുന്നതും പൊറുക്കാനാവുന്ന പാപങ്ങളല്ല" അദ്ദേഹം കൂട്ടിച്ചേർത്തു.
(21 NOV 2014: Vatican City, Nov 21, 2014 / CNA/EWTN News)

വത്തിക്കാനിലുള്ള വി. മാര്ത്തായുടെ ചാപ്പലിൽ ഈ നവ. 21 ന് കുര്ബാനയുടെ സമയത്ത് യേശു ദേവാലയത്തിൽ കച്ചവടം നടത്തിയവരെ അടിച്ചോടിച്ച കഥ (ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിൽ) വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ദൈവത്തെ തിരഞ്ഞ് ദേവാലയത്തിൽ ചെന്നവരിൽ നിന്ന് കാഴ്ചവയ്പ്പിന്റെ പേരിൽ പണം ചോദിക്കുന്നതിനെ ന്യായീകരിക്കാനാവില്ലെന്നും അത് ദൈവജനത്തിനെതിരെയുള്ള അക്രമമാണെന്നും നാം മനസ്സിലാക്കണം. സാമുവേലിന്റെ അമ്മയായ അന്നയുടെ കഥ ബൈബിളിലുണ്ട്. നിശബ്ദയായി ദൈവത്തോട് അവൾ പ്രാർഥിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കേ പുരോഹിതന്റെ അഴിമതിക്കാരായ രണ്ടു മക്കൾ ദേവാലയ സന്ദർശകരിൽ നിന്ന് പണം വാങ്ങുകയായിരുന്നു. അവരെപ്പോലെ നമ്മുടെ വൈദികർ വിശുദ്ധ കർമങ്ങൾക്ക് വിലയിടുന്നതും കാശ് വാങ്ങുന്നതും ഇന്ന് എല്ലായിടത്തും നടക്കുന്നു. അത് കച്ചവടമാണ്. അത് നിങ്ങൾ വിശ്വാസികൾ ചെറുത്തു തോല്പിക്കണം.

ഇതുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് തന്റെ ചെറുപ്പകാലത്തെ ഒരനുഭവം അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. നവവൈദികനായിരിക്കെ, രണ്ടു വധൂവരന്മാർ അവരുടെ വിവാഹകർമത്തോടനുബന്ധിച്ച് കുര്ബാന വേണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ച് വികാരിയെ സമീപിച്ചു. എന്നാൽ രണ്ടിനും അതാതിനുള്ള സമയം കണക്കാക്കി വെവ്വേറെ തുക ഈടാക്കുകയാണ് വികാരി ചെയ്തത്. തന്നെ അത് രോഷാകുലനാക്കി.

പള്ളിക്കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നവർ ഇത്തരം കച്ചവടരീതികൾ അവലംബിക്കുമ്പോൾ ദൈവജനം യേശുവിനെപ്പോലെ പ്രതികരിക്കണം എന്നാണ് മാര്പാപ്പാ പറഞ്ഞത്. യേശു അന്ന് ദേവാലയ പരിസരത്ത് ചാട്ടവാർ ഉപയോഗിച്ചത് വെറുതേ തൻറെ കോപം തീർക്കാനല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച്, ദൈവത്തിന്റെ ആലയത്തോടുള്ള സ്നേഹത്താൽ പ്രചോദിതനായിട്ടായിരുന്നു. നമ്മുടെ ദേവായത്തിന്റെ സൂക്ഷിപ്പുകാർ, വൈദികരായാലും അല്മായരായാലും, അതിന്റെ പരിശുദ്ധിയെ കാത്തു സൂക്ഷിക്കണം. ദൈവശുശ്രൂഷ വിശ്വാസികളുടെ അവകാശമാണ്. അതിന് പണം വാങ്ങുന്നത് തെറ്റാണ്, കൊടും പാതകമാണ്, അതനുവദിച്ചുകൊടുക്കരുത്. കൂദാശകൾ പോലുള്ള വിശുദ്ധ കർമങ്ങൾക്ക് ഫീ ഈടാക്കുന്നത് വലിയ ഉതപ്പായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. ഇത്തരക്കാരെപ്പറ്റിയാണ് കഴുത്തിൽ തിരികല്ല് കെട്ടി കടലിൽ എറിഞ്ഞ് കൊല്ലപ്പെടേണ്ടവർ എന്ന് യേശു പറഞ്ഞത്. രക്ഷ ദൈവത്തിന്റെ ദാനമാണ്. അത് നമുക്ക് നേടിത്തന്ന യേശു പണത്തിനും സമ്പത്തിനും എതിരായിട്ടാണ് എപ്പോഴും നിലകൊണ്ടത്. അതായിരിക്കണം നമ്മുടെ ഇടവകകളുടെയും നിലപാട്. അത് സാധ്യമാക്കാൻ വിശ്വാസികള്ക്ക് കടമയും അവകാശവുമുണ്ട്.

അന്ന്, നവ. 21, കന്യാമാതാവിന്റെ ദേവാലയത്തിലുള്ള സമർപ്പണത്തിന്റെ ഒർമയായിരുന്നു. അന്നയെപ്പോലെ വിശുദ്ധവും നിഷ്ക്കളങ്കവുമായ മനസ്സോടെയാണ് കന്യാമറിയവും ദേവാലയത്തിൽ പ്രവേശിച്ചത്‌. പുരോഹിതരുടെ കച്ചവടമനസ്ഥിതി ഈ പരിശുദ്ധിക്ക് എതിരാണ്. പള്ളിയിൽ എത്തുന്ന ഓരോ സന്ദർശകനെയും സന്ദർശകയെയും കന്യാമറിയത്തെ എന്നപോലെ വേണം പുരോഹിതർ കാണേണ്ടത്. നമ്മുടെ അമ്മയെപ്പോലെ പരിശുദ്ധമായ ദേവാലയാന്തരീക്ഷത്തിനായി എല്ലാ വിശ്വാസികളും ജാഗ്രത പുലർത്തണമെന്നയിരുന്നു പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസിന്റെ പ്രസംഗത്തിന്റെ ഉള്ളടക്കം .

പ്രത്യേക സിനഡ് - വിഷയം: കുടുംബം

എന്റെ ദൈവം കത്തോലിക്കാ മതത്തിന്റെ ദൈവമല്ല എന്ന വാക്കുകളിലൂടെയാണ് തൻറെ നേതൃത്വം സഭയിൽ അനന്യമാണെന്ന് പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസ് തെളിയിച്ചത്. ഇതുവരെ മറ്റൊരു പോപ്പിനും, ജോണ്‍ ഇരുപത്തിമൂന്നാമനുപോലും, കത്തോലിക്കാ മേല്ക്കോയ്മ്യ്ക്കും അസഹിഷ്നുതക്കുമെതിരെ ഇത്തരമൊരു ഹൃദയവിശാലത പ്രകടിപ്പിക്കാനുള്ള ചങ്കൂറ്റം ഉണ്ടായില്ല. അതിലൂടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് അനേകം കാര്യങ്ങൾ ഒരുമിച്ചാണ്. ഒന്ന്. കത്തോലിക്കരുടെ ദൈവസങ്കല്പം വളരെ സങ്കുചിതമാണ്. പരാശക്തിയായ ദൈവത്തെ കത്തോലിക്കാ മതാനുയായികൾ ഇന്ന് കാണുന്നതുപോലെ സ്വപക്ഷാനുഭാവിയായി കണ്ടാൽ പോരാ. രണ്ട്: വിശ്വാസികളുടെ ദൈവസങ്കല്പം മാറേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ആ ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്ന രീതിയിലും മാറ്റം ആവശ്യമാണ്‌. മൂന്ന്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ മതസംവിധാനവും അതിന്റെ ഭരണക്രമവും മാറ്റം ആവശ്യപ്പെടുന്നു. നാല്. തെറ്റായ ഒരു ദൈവസങ്കല്പത്തിൽ ഊന്നിയുള്ള വിശ്വാസസംഹിതയിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് അതിനെ മനുഷ്യരുടെയിടയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കാൻ സഭ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പാളിച്ചകളും പോരായ്മകളും അനീതിയും ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് സ്വയം അംഗീകരിച്ച് അവക്കെല്ലാം ആവശ്യമായ തിരുത്തൽ പ്രക്രിയകൾ കൈക്കൊള്ളുകയും തീര്ത്തും തെറ്റായിരുന്ന നടപടികൾ ഉടനടി ഉപേക്ഷിക്കുകയും വേണം. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാൽ, സഭയിൽ ഒരു ആഗോള പരിവർത്തനം അത്യന്താപേക്ഷിതമായി തീർന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെയൊരു അഴിച്ചുപണി തുടങ്ങാൻ വേണ്ടിയാണ് പോപ്‌ പ്രാൻസിസ് കഴിഞ്ഞ നവംബറിൽ മെത്രാൻമാരുടെ ഒരു പ്രത്യേക സിനഡ് വിളിച്ചുകൂട്ടിയത്.

അതിന്റെ സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന് പോപ്‌ മുന്നോട്ടുവച്ച നിബന്ധനകൾ ഇവയായിരുന്നു: അങ്ങേയറ്റത്തെ സുതാര്യത, പക്വതയുള്ള അല്മായരെ ഉൾപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടുള്ള ചിന്താബാങ്കുകൾ, സഭാപൗരരോട് നേരിട്ടുള്ള ചോദ്യങ്ങളും അവയ്ക്ക് അവർ കൊടുക്കുന്ന ഉത്തരങ്ങൾ എളിമയോടെ ശ്രദ്ധിച്ചുകേൾക്കാൻ മെത്രാന്മാരുടെ ഭാഗത്ത് ഉണ്ടാകേണ്ട സന്നദ്ധതയും, താഴത്തെ തട്ടിൽ തുടങ്ങി ആരംഭിക്കേണ്ട സംവാദനക്ഷമതയും തെറ്റുകൾ തിരിച്ചറിയാനും തിരുത്താനുമുള്ള പ്രബുദ്ധമായ മനോഭാവവും. ഈ സിനഡിനുവേണ്ടിയുള്ള ഒരു വർഷത്തോളം നീണ്ടുനില്ക്കുന്ന ഒരുക്കങ്ങളിൽ പങ്കുചേരാനുള്ള സന്മനസ്സ് ഇവക്കെല്ലാം മുന്നോടിയായി വരേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.

സിനഡിന്റെ പഠനവിഷയങ്ങളിൽ സഭയുടെ നിലനില്പിനും ശുദ്ധീകരണപ്രക്രിയക്കും ആധാരമായി പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസ് കണ്ടത് കുടുംബം എന്ന സംവിധാനത്തെയാണ്. എന്താണ് അതിനു കാരണം? തികച്ചും യാഥാസ്ഥിതികരായ മുൻ പോപ്പുമാരുടെ കീഴിൽ, കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന ഒരു ജലാശയംപോലെ വിഷലിപ്തമായിത്തീർന്നിരിക്കുന്ന സഭയിൽ സമഗ്രമായ ഒരു ശുദ്ധീകരണം അതിന്റെ ഏറ്റവും അടിസ്ഥാന ഘടകത്തിൽ, അതിന്റെ മൂലക്കല്ലിൽ തുടങ്ങേണ്ടതുണ്ടെന്നും അത് ക്രിസ്തീയ കുടുംബം ആണെന്നുമുള്ള ലളിതമായ കണ്ടെത്തലായിരുന്നു അതിനു പിന്നിൽ. അതിനർഥം, ഈ പോപ്പിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, സഭയെന്നാൽ അതിന്റെ അധികാരശ്രേണിയോ ആരാധനക്കൂട്ടായ്മകളോ അല്ല, മറിച്ച്, ഓരോ വിശ്വാസിയും അവൻറെ/അവളുടെ കുടുംബബന്ധങ്ങളും ആണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിയൽ ആണ്. അതുകൊണ്ട് തുടക്കം കുടുംബത്തിൽ തന്നെ ആയിരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ കുടുംബമാകട്ടെ ഇന്ന് വളരെ ആശങ്കാജനകവുമാകുംവിധം സങ്കീർണവും വൈവിധ്യമുള്ളതും ആയിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഭാര്യയും ഭർത്താവും ഏതാനും കുട്ടികളും എന്ന ഒരുകാലത്തുണ്ടായിരുന്ന ധാരണയിൽനിന്ന് വിട്ടകന്ന്, ഇന്നത്‌ ആണും പെണ്ണും തമ്മിലുള്ള ഒത്തുജീവിതം പോലും ആകണമെന്നില്ല, അത് ആണും ആണും അല്ലെങ്കിൽ പെണ്ണും പെണ്ണും ഒരുമിച്ചുള്ള ജീവിതവും ആകാം എന്നുവരെ ആയിരിക്കുന്നു. Should a couple be frank and ernest, or should one of them be a girl? എന്ന് അറുപതുകളിൽ ബീറ്റിലുകൾ (the Beatles) ഒരു തമാശയുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ആ ചോദ്യത്തിന് അന്നത്തെ ഉത്തരമല്ല ഇന്ന് ഒരാൾ നല്കുക എന്നതുവരെ കാര്യങ്ങൾ മാറിയിരിക്കുന്നു! അത്രയ്ക്കുള്ള സങ്കീർണതയെ ദഹിക്കാൻമാത്രം മനോഭാവനയില്ലാത്ത മുതിർന്ന സഹപ്രവർത്തകരെക്കൂടെ സ്വരുമിപ്പിക്കുക എന്ന ഭഗീരഥപ്രക്രിയ പോപ്പിനെ അലട്ടിയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ്‌ കുടുംബമെന്ന ആധുനിക പ്രതിഭാസത്തെപ്പറ്റി പഠിക്കാൻ ആവശ്യത്തിനു സമയം, ഒരു വർഷത്തോളം, അനുവദിക്കേണ്ടിയിരുന്നത്

ഇതുവരെ ദൈവശാത്രപരമായും താത്ത്വികമായും ഓരോന്ന് എഴുതിപ്പിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്ന സഭ ഇനിമുതൽ സമകാലിക പ്രശ്നങ്ങളിലേയ്ക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി, അവയ്ക്കുതകുന്നത്ര വെളിച്ചം വീശുന്ന ഒരു മാർഗരേഖ - സമഗ്രമായ ഒരു ചോദ്യാവലിയും അവക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങളും - കണ്ടെത്തേണ്ടിയിരുന്നു. ആ ലക്ഷ്യത്തോടെയാണ് പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസ് നേരിട്ട് നിയമിച്ച എട്ട് കർദിനാളന്മാരുടെ ഒരു ഗ്രൂപ്പ് തക്കതായ ഒരു കർമപദ്ധതി (instrumentum laboris) ഒരുക്കിയത്. അതനുസരിച്ച് ഒരു വർഷത്തോളം നീണ്ട ഒരു പഠനത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു. ഓരോ പ്രദേശത്തും കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ ആധുനിക ചുറ്റുപാടുകളെയും പ്രശ്നനങ്ങളെയും അവയുടെ നിവാരണ മാർഗങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച് ലോകവ്യാപകമായ ഒരു പഠനം ആയിരുന്നു ലക്ഷ്യം. അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും തെക്കേ അമേരിക്കയിലുമെന്നപൊലെ മിക്ക ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും ഈ ചോദ്യാവലി ജനമദ്ധ്യത്തിൽ കൊണ്ടുവരാനും ചര്ച്ചക്കു വിഷയമാക്കാനും അവിടങ്ങളിലെ മെത്രാന്മാർ ആവുന്നത് ശ്രമിക്കയും കിട്ടിയ ഉത്തരങ്ങളിൽ നിന്ന് പൊതുജനാഭിപ്രായം രൂപീകരിച്ച് നിശ്ചിത സമയപരിധിക്കുള്ളിൽ സമഗ്രമായ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ റോമിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. കർദിനാൾ Lorenzo Baldisseriയുടെ കീഴിൽ പ്രവർത്തിച്ചവർ 2013 നവംബറിൽ, ഒൻപത് വിഷയങ്ങളിൽപെടുന്ന 39 ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാ മെത്രാന്മാർക്കും അയച്ചുകൊടുത്തു. ഓരോ ദേശത്തെയും ആവശ്യമനുസരിച്ച്‌ അവയെ വിപുലീകരിച്ച് ക്രോഡീകരിക്കുക എന്ന ചുമതല ഓരോ രൂപതയുടെയും തലവന്റേതായിരുന്നു. വളരെ വൈകിയിട്ടും നമ്മുടെ മെത്രാന്മാർ ഇക്കാര്യത്തിൽ അനാസ്ഥരായിരിക്കുന്നത് കണ്ടതുകൊണ്ട് ഈ നടപടികളെക്കുറിച്ച് സമയാസമയം വായനക്കാരെ അറിയിക്കാനും തങ്ങളുടെ കടമയെപ്പറ്റി സഭാശുശ്രൂഷകരെ ഒർമിപ്പിക്കാനും ഇന്ത്യയിലെ അല്മായ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, പ്രത്യേകിച്ച് അല്മായശബ്ദം എന്ന ബ്ലോഗും സത്യജ്വാല എന്ന മാസികയും കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. Dr. കോട്ടൂർ, ച്ചോട്ടെബായി, സ്വാമി Dr. സ്നേഹാനന്ദ ജ്യോതി തുടങ്ങിയ പ്രഗൽത്ഭരായ മാദ്ധ്യമപ്രവർത്തകരും  ആത്മീയ ശ്രേഷ്ഠരും വ്യക്തിപരമായും പല രാജ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള എഴുത്തുകാർ ഒരുമിച്ചും ഈ വിഷയത്തെ പരാമർശിച്ച് CBCI ക്കും KCBC ക്കും പൊതുവെയും ഓരോരുത്തർക്കും കത്തുകളയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ കഷ്ടമെന്നു പറയട്ടെ, അവരിലാരുംതന്നെ പ്രസ്തുത ചോദ്യാവലിയോട് പ്രതികരിക്കുകയോ പോപ്പിന്റെ നിർദ്ദേശങ്ങളെപ്പറ്റി പള്ളികളിൽ അറിയിക്കുകയൊ ഇന്ത്യയിലെ സാഹചര്യങ്ങൾ കണക്കിലെടുത്ത് കുടുംബപ്രശ്നനങ്ങളെ വിലയിരുത്താൻ പോരുന്ന ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള ഗവേഷണത്തിന് ആരെയെങ്കിലും ചുമതലപ്പെടുത്തുകയോ ഉണ്ടായില്ല. അവസാന നിമിഷത്തിൽ KCBC കാക്കനാട്ട് വച്ച് എഴുതിക്കൂട്ടിയ ഒരു റിപ്പോർട്ട്‌ റോമിലേയ്ക്കയക്കുന്നു എന്ന് മാത്രം അരുളപ്പാടുണ്ടായി. അതെന്തായിരുന്നുവെന്ന് ഇന്നുവരെ വിശ്വാസികൾക്കറിവില്ല. കത്തോലിക്കാസഭയുടെ സമഗ്രമായ ഒരു നവീകരണപ്രക്രിയയിൽ ഭാഗികമായിപ്പോലും സഹകരിക്കാതെ, ഈ സമയമെല്ലാം സീറോമലബാർ മെത്രാന്മാർ തങ്ങളുടെ മാർതോമ്മാ പാരമ്പര്യം കേരളത്തിനു വെളിയിലും അമേരിക്കയിലും യൂറോപ്പിലും ആസ്ട്രെലിയായിലും പ്രചരിപ്പിക്കാൻ തത്രപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. അനല്പമായ ധനവും ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാത്ത അധികാരവും അനിയന്ത്രിതമായ സുഖേച്ഛയും അനിവാര്യമായി ജീർണതയുടെ വിത്ത്‌ പേറുന്നതുകൊണ്ട് അവ അനുഭോക്താവിനെ നശിപ്പിക്കും എന്നതിന് ഉത്തമോദാഹരണങ്ങളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് നമ്മുടെ മെത്രാന്മാർ. കാരണം, അവരെ നയിക്കുന്നത് അഹംമമഭാവങ്ങളാണ്. അവയുടെ പ്രലോഭകശക്തിക്ക് അടിപ്പെട്ടു പോയതുകൊണ്ടാണ് പോപ്പിനോടോ ഇതുവരെ വെറുതേ വിശ്വാസികളെന്നോ അല്മായരെന്നോ വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന സഭാപൗരന്മാരോടോ അവരുടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങളോടോ സഹകരിക്കാൻ അവർക്ക് ആകാതെപോകുന്നത്.

ആരെയും ലജ്ജിപ്പിക്കുംവിധം സ്വാർഥമതികളായ ഇവിടുത്തെ 'ഇടയന്മാർ' വായിക്കാൻ ഭയപ്പെടുന്ന പലതും കാലത്തിന്റെ ഭിത്തികളിൽ എഴുതപ്പെടുന്നുണ്ട്‌. പതിമൂന്നു രാജ്യങ്ങൾക്ക് (Argentina, Belgium, Brazil, Canada, Denmark, France, Iceland, Netherlands, Norway, Portugal, Spain, South Africa and Sweden) പുറമേ USAയിലെ ഒരു ഡസനോളം സംസ്ഥാനങ്ങളും സ്വവർഗ വിവാഹങ്ങൾ നിയമപരമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. രണ്ടു സ്ത്രീകൾ ഒരുമിച്ചുള്ള ദാമ്പത്യബന്ധത്തിന്റെ നിയമസാധുത, ഒരിക്കൽ റദ്ദാക്കിയത്, തിരികെക്കൊണ്ടുവരാൻ ഇന്ത്യയിൽ ശ്രമം നടക്കുന്നുണ്ട്. ഉഗാണ്ടയിൽ സഭയും സർക്കാരും സ്വവർഗരതിക്കാരെ നിഷ്ക്കരുണം വേട്ടയാടുകയാണ്. വിവാഹമോചനങ്ങളിലും വിവാഹിതരാകാതെയുള്ള ബന്ധങ്ങളിലും ഉണ്ടായ വർദ്ധനവ്‌, സഭാപഠനങ്ങളെ വെല്ലുവിളിക്കുന്ന ജനനനിയന്ത്രണം, ഭൂണഹത്യ എന്നിവ, സ്ത്രീയോ പുരുഷനോ ഒറ്റയ്ക്ക് കുട്ടികളെ വളർത്തുക, ദത്തെടുക്കുക എന്നിവയൊക്കെ ലോകമെങ്ങും സഭയെ അലട്ടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളാണ്. ഭാരതത്തിലും ബംഗ്ലാദേശ്, ഫിലിപ്പീൻസ് പോലുള്ള ഏഷ്യൻ രാജ്യങ്ങളിലും ആഫ്രിക്കയിലും വളരെ വ്യാപകമായി കുടുംബ ശിഥിലീകരണം കൊണ്ടുരുന്നത് ജോലിക്കുവേണ്ടി വേർപിരിഞ്ഞു കഴിയേണ്ടിവരുന്ന ദമ്പതികളുടെ പ്രശ്നങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ സമൂഹത്തിൽ മതം, ജാതി, റീത്ത് എന്ന വിഭാഗീയതകൾക്ക് അപ്പുറത്ത് ഏറിവരുന്ന സങ്കരവിവാഹങ്ങൾ വലിയ അത്യാഹിതങ്ങളായിട്ടാണ് സഭാധികാരം കാണുന്നത്. അതിന്റെ പേരിൽ വിശ്വാസികൾ അനുഭവിക്കുന്നത് മറ്റൊരിടത്തുമില്ലാത്ത തിരസ്കരണമാണ്. ആദ്യം പറഞ്ഞ വിഷയങ്ങൾ സിനഡിൽ സൂക്ഷ്മപരിശോധനക്ക് വിധേയമായെങ്കിലും ഭാരതത്തിലെന്നപോലെ പല കിഴക്കൻ രാജ്യങ്ങളിലും ആഫ്രിക്കയുടെ പല പ്രദേശങ്ങളിലും സഭ നേരിടുന്ന പ്രതിസന്ധികളെപ്പറ്റി വേണ്ടത്ര പരാമർശം ഉണ്ടായില്ല. അതിന് ഉത്തരവാദികൾ സഭയിലെ പാശ്ചാത്യാധിപത്യവും നമ്മുടെതുപോലെ അന്തർമുഖരും അലസരുമായ പ്രാദേശിക മെത്രാന്മാരുമാണ് എന്ന് സിനഡിൽ വിമർശമുണ്ടായി. നാല് അഭിവന്ദ്യ വ്യക്തികൾ ഇവിടെനിന്ന് സിനഡിൽ ചെന്നിരുന്നെങ്കിലും അവരിലാരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറയാനോ ചോദിക്കാനോ തയ്യാറായതായി കേട്ടില്ല. ഇത്ര വലിയ അലംഭാവം പോപ്പിനെ വളരെയധികം നിരാശപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ടാവണം. തിരിച്ചെത്തിയിട്ടും സഭാപൌരരോട്‌ എന്തെങ്കിലും പറയാൻ അവർ കൂട്ടാക്കിയില്ല!

ഭാരതത്തിലെ മതനേതൃത്വത്തിന്റെ അനാസ്ഥ ഗുരുതരമായിരുന്നെങ്കിലും, പ്രാദേശിക പ്രതിനിധികളായി അല്മായരെയും അജപാലകരെയും പങ്കെടുപ്പിച്ച സിനഡും സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ഘടകമായ കുടുംബങ്ങൾക്കായുള്ള മൂന്ന് പ്രത്യേക സമ്മേളനങ്ങളും വിജയകരമായിരുന്നു എന്ന് സമാപനസമ്മേളനത്തിൽ പോപ്പിന്റെ വക്താവ്, ഫാ. ഫെദെറികൊ ലൊംബാർദി, അറിയിച്ചു.

സിനഡിലെ ചർച്ചകളിലുടനീളം ബാക്കിയുള്ളവരുടെ അഭിപ്രായങ്ങൾക്ക് ചെവികൊടുത്തുകൊണ്ട് നിശബ്ദനായി പങ്കെടുക്കുക മാത്രമാണ് പോപ്‌ ഫ്രാൻസിസ് ചെയ്തത്. അവസാന വോട്ടെടുപ്പിൽ പോപ്പിന്റെ ഇംഗിതങ്ങൾക്കനുസൃതമായ ഒരു ഫലമല്ല ഉണ്ടായത്. പ്രായമേറിയ യാഥാസ്ഥിതികരായ കർദിനാളന്മാരുടെ ഭൂരിപക്ഷസാന്നിദ്ധ്യമായിരുന്നു അതിന്റെ കാരണങ്ങളിൽ ഒന്ന്. അക്കാര്യത്തിൽ ഒരു തിരുത്തൽ അത്യാവശ്യമാണെന്ന് പോപ് മനസ്സിലാക്കുകയും ചെയ്തു.

നവംബര്‍ 18 -ാം തിയതി നടന്ന സമാപനച്ചടങ്ങിനു ശേഷം രണ്ടാം ദിവസം വ്യാഴാഴ്ച രാവിലെ പേപ്പല്‍ വസതി സാന്താ മാര്‍ത്തിയില്‍ അര്‍പ്പിച്ച ദിവ്യബലിമദ്ധ്യേയുള്ള വചനസമീക്ഷയിൽ പാപ്പാ ഇങ്ങനെ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചു: നമ്മുടെ ദേവാലയങ്ങളില്‍ ബലിയര്‍പ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്, ധാരാളം ജനങ്ങള്‍ അതില്‍ പങ്കെടുക്കുന്നുണ്ട്, നൊവേനയും പ്രാര്‍ത്ഥനയുമൊക്കെ മുടങ്ങാതെ നടക്കുന്നുമുണ്ട്, എന്നാല്‍ ഹൃദയകവാടങ്ങളും ദേവാലയ കവാടങ്ങളും ക്രിസ്തുവിനും അവിടുത്തെ മാനസാന്തരത്തിന്‍റെ സുവിശേഷത്തിനും എതിരായി കൊട്ടിയടയ്ക്കപ്പെടുന്നു. സ്വയം പര്യാപ്തതയുടെ ഈ അലംഭാവം അപകടകരമാണ്.

ജരൂസലേം ദേവാലയത്തിലെ ബലികളിലും, പ്രാര്‍ത്ഥനകളുടെ നിയമാനുഷ്ഠാന ക്രമത്തിലും മുഴുകിയിരുന്ന അധികാരികളും ജനങ്ങളും പുരോഹിതരും സമാധാനരാജാവായ ക്രിസ്തുവിനെ അംഗീകരിക്കാതെ പോയെന്നും, അങ്ങനെ ദേവാലയത്തിലെ സ്വയം പര്യാപ്തതയുടെയും സമൃദ്ധിയുടെയും ആഘോഷങ്ങളുടെയും തിമിര്‍പ്പില്‍ രക്ഷകനായ ക്രിസ്തുവിനെതിരെ വാതിലുകള്‍ കൊട്ടിയടച്ചെന്നും, പിന്നെ അവിടുത്തെ അവര്‍ ക്രൂശിച്ചെന്നും പാപ്പാ ലൂക്കായുടെ സുവിശേഷത്തിന്‍റെ അവസാനഭാഗത്തെ ആധാരമാക്കി വ്യാഖ്യാനിച്ചു (ലൂക്കാ 19, 41-44).

ഇന്ന് നമ്മുടെ ദേവാലയങ്ങളും ഇങ്ങനെയുള്ളൊരു സ്വയം പര്യാപ്തതയുടെ സംതൃപ്തിയിലേയ്ക്കും അലംഭാവത്തിലേയ്ക്കും കടന്ന്, അടഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കണമെന്ന് പാപ്പാ ഉദ്ബോധിപ്പിച്ചു. ഭാരതത്തിലെ മെത്രാന്മാരെ, വിശേഷിച്ച് സീറോ മലബാർ മെത്രാന്മാരെ, അസ്വസ്ഥമാക്കേണ്ട വാക്കുകളാണിവ.

സമ്മേളനത്തിൽ വോട്ടിനിട്ട 62 വിഷയങ്ങളിൽ മൂന്നെണ്ണം മൂന്നിൽ രണ്ട് ഭൂരിപക്ഷം ലഭിക്കാതെ തത്ക്കാലത്തേയ്ക്ക് തള്ളപ്പെട്ടു. അവ 1. സ്വവര്ഗവാദികൾക്കുള്ള ആദ്ധ്യാത്മിക ശുശ്രൂഷ, 2. വിവാഹമോചിതർക്ക് വി. കുർബാന, 3.
സഭയുടെ അനുവാദമില്ലാതെ നടത്തിയ പുനർവിവാഹത്തിന്റെ സാധുത എന്നിവയായിരുന്നു. വോട്ടു ചെയ്ത 183 പേരിൽ പ്രായമേറിയവർ വളരെയുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് പാപ്പയുടെ പ്രതീക്ഷകൾക്ക് എതിരായി വർത്തിച്ചുവെന്നു പൊതുവേ വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നു. സാരമില്ല, ഈ വിഷയങ്ങൾ കൂടുതൽ വിശകലനങ്ങൾക്ക് വിധേയമാക്കാൻ ഒരു വർഷം ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. കഴിഞ്ഞുപോയ സിനഡിന്റെ തുടർച്ചയായി കുടുംബത്തെ സംബന്ധിച്ച് ഒരു ആഗോള കൂടിച്ചേരൽ 2015 സെപ്റ്റംബറിൽ ഫിലാദെൽഫിയായിൽ നടക്കും. ഒരുമാസം കഴിഞ്ഞ് വത്തിക്കാനിൽ നടക്കുന്ന സാധാരണ സിനഡ് അല്ലെങ്കിൽ (മൂന്നാം വത്തിക്കാൻ) കൗണ്‍സിലോടെ ഈ പഠനം പൂർത്തിയാക്കാനാണ് പോപ്‌ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്. എല്ലാം അങ്ങേയറ്റം സുതാര്യമാക്കാൻവേണ്ടി, അതിനോടിടക്ക് സിനഡിൽ നടന്ന ചർച്ചകൾ ആഗോളസഭയിൽ ഏവർക്കും വായിച്ചറിയാനും പുനർചിന്തനത്തിനുമായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെടും. ഇവിടെയും മെത്രാന്മാർ അതിനുള്ള മുൻകരുതലുകൾ എടുക്കുമെന്ന് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം.

ധീരനും ബുദ്ധിമാനുമാണ് പോപ് ഫ്രാൻസിസ്. ആദ്ധ്യാത്മിക കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധയൂന്നിയ ഒരാളെ ധീരൻ എന്നാണ് ഉപനിഷത്തുകൾ വിളിക്കുന്നത്‌. ധീരൻ എന്നാൽ 'ധീ' (ബുദ്ധി)യുള്ളവൻ. ധൃ എന്ന ധാതുവിൽനിന്നു വരുന്നതുകൊണ്ട് ധൈര്യവാൻ (ധൃതിമാൻ) എന്ന അർഥവും അതിനുണ്ട്. സഭയിൽ ഒരു നവോഥാനയുദ്ധത്തിനു സമയമായി എന്നദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. അതാകട്ടെ, ഗീതാദർശനത്തിനനുസൃതമായി, ആരെയും കീഴടക്കാനുള്ളതല്ല, മറിച്ച്, നമ്മോടുതന്നെയുള്ള യുദ്ധമാണ്. ആത്മതത്ത്വം ഗ്രഹിച്ച്, ഇന്ന് സഭയിൽ വ്യാപകമായിരിക്കുന്ന അനാത്മതത്ത്വത്തെ അതിന്റെ ചെയ്തികളോടെ തള്ളിക്കളയുകയെന്നതാണ് ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ പൊരുൾ. അതിന്റെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിനായി ഒരുങ്ങാനും പ്രവർത്തിക്കാനും തത്ഫലങ്ങളിൽ ഭാഗഭാക്കുകളാവാനും ഇനിയും നമുക്കവസരമുണ്ട്. നമ്മുടെ സഭാസാരഥികൾ അക്കാര്യത്തിൽ എത്രമാത്രം സഹകരണം കാഴ്ച്ചവയ്ക്കുമെന്നത് അല്മായരെ ആശങ്കാകുലരാക്കുന്നത്ര ഗാഢമായ പര്യാലോചനയർഹിക്കുന്നു. ഇവിടുത്തെ സഭാനേതൃത്വത്തിന് കാലത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ വായിച്ചുകൊടുക്കാൻ മാത്രം ആന്തരികപ്രഭയുള്ള ദാനിയേലുമാർ ഇവിടെ ഇല്ലെന്നുണ്ടോ? 'ഞാൻ നിന്നെ അളന്നു, നിക്ക് കുറവുണ്ട്' എന്ന മൃദുമന്ത്രണം അവർ കേൾക്കാതിരിക്കുന്നെങ്കിൽ നാശം ഈ സഭയുടേതായിരിക്കും. വളരുന്നതനുസരിച്ച് സഭയുടെ ദൈവസങ്കല്പത്തിനും ദൈവവിശ്വാസത്തിനും തെളിമയുണ്ടാവണം. വിശ്വാസികളെ അതിലേയ്ക്ക് നയിക്കാനാകുന്നവർ മാത്രമാണ് അഭിഷിക്തർ. അവരിൽ മാത്രമാണ് ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മമുദ്രയുള്ളത്.

Comment:

The word 'catholic' has an etymological meaning and an accepted conceptual meaning in connection with the Roman Catholic church. the first meaning is liberal, including most things etc. A man with catholic tastes, for example. This word of positive implications has been distorted by its use with the Roman Church, which therefore is a mis-nomer. Roman and Catholic ca't go together at all. In this usage the word denotes all that is conservative, self-centered, and restricted to a special group. As far as I understand, it is in that sense that the Pope said 'my God is not a Catholic God'. Thereby he has opted for a God that is all embracing, loving and impartial to the whole of creation or existence. This notion is not acceptable to a Roman Catholic Christian. So your statement "But He is the God of Catholics too" is false. If it were otherwise, all this clamor for change in the church wouldn't have been necessary. 

തോന്ന്യാസങ്ങൾ ഇത്രക്കാകാമോ?

പോട്ടെ, മിണ്ടണ്ടാ, തലയിൽ നിറയെ കച്ചി തിരുകി നടക്കുന്നവരോട് പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം എന്നോർത്തതാണ്. എന്നാലും കോലാഹലത്തിന്റെ വഷളത്തരം നേരിട്ട് അനുഭവിക്കേണ്ടിവന്നപ്പോൾ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെ? പാലായുടെ മദ്ധ്യത്തിൽ പൊതുസ്ഥലത്ത് വഴിക്ക് തടസ്സമായി പടുത്തു വച്ചിരിക്കുന്ന കൂറ്റൻ കുരുശുപള്ളി മാതാവിന്റെ നാമത്തിലാണെന്ന് ഇന്നാണ് മനസ്സിലായത്‌. ഇന്ന് (ഡിസംബർ 8 ന് അമലോത്ഭവ തിരുനാൾ) അതിന്റെ ഏതോ ജൂബിലിയാണ് പോലും. ഒന്നാമതേ ഉത്ഭവപാപവും ഒരാളുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം അത് ഒഴിവാക്കി ദൈവം മുൻകൂട്ടി മേരിയെ അമലോത്ഭവയാക്കിയതും ഒരു യുക്തിക്കും ചേരാത്ത കെട്ടുകഥകളാണ്.  അത് കണ്ടുപിടിച്ചതുതന്നെ എട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഏതോ ഭക്തശിരോമണിയാണ്! അതിനുമുമ്പ്  പുത്രൻ തമ്പുരാനുള്പ്പെടെ ഒരാളും അങ്ങനെയൊരു സംശയം പോലും ഉയർത്തിയില്ല. തോമസ്‌ അക്വീനാസ് തുടങ്ങിയ പണ്ഡിതർ അതിനെ ചേദ്യം ചെയ്തിട്ടുള്ളതാണ്. ഫലമുണ്ടായില്ല. ആ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് പാപ്പാമാർ വരെ നോവലുകൾ എഴുതിത്തുടങ്ങി.

ഏതായാലും പാലായിലെ ആ കുരിശുപള്ളിയുടെ ജൂബിലിക്കായി ഇന്ന് പാലാ ടൌൻ മൊത്തം സാധാരണ യാത്രക്കാർക്ക് ദുർഗതമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. കിളച്ചുമുടിചിട്ടിരിക്കുന്ന വേറൊരു വഴിയിലൂടെ ഒരു മല കയറി കറങ്ങി ഒരു മണിക്കൂറോളം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയാണ് വണ്ടികളെല്ലാം ട്രാസ്പോര്ട്ട്  സ്റ്റാന്റിൻറെ പരിസരത്തെത്തുന്നത്. ഇതെന്നാ, പാലാ മൊത്തത്തിൽ കത്തോലിക്കർക്ക് എഴുതിക്കിട്ടിയതാണോ? അന്യ ജാതിക്കാരും ഇത്തരം ഊളത്തരത്തിൽ വിശ്വസിക്കാത്തവരും എന്തിന് കണ്ണടച്ച് ഈ ഒച്ചപ്പാടും ബഹളവും യാത്രതടസ്സവും സഹിക്കണം, ഈ തോന്ന്യാസങ്ങൾ വകവയ്ക്കണം? മാണിയും കൂണിയും ആൻറോ ആന്റണിയുമൊക്കെ പാട്ടിലുണ്ടെന്നു വച്ച് പാലാ മെത്രാന് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഇത്തരം തോന്ന്യാസം കാണിക്കാമോ? ചോദിക്കാനല്ല, തല്ലാൻ ആളില്ലാഞ്ഞിട്ടാണെന്നേ ഞാൻ പറയൂ.

ആഘോഷം വേണമെങ്കിൽ സ്റ്റേഡിയമോ ഫുട്ബോൾ ഗ്രൌണ്ടോ വാടകക്കെടുത്ത് അവിടെ ടാബ്ലോയോ നാടകമോ എന്ത് കുന്തമോ നടത്താമല്ലോ? വേണ്ടവർക്ക് പോയിരുന്ന് ആർത്തുവിളിച്ച് രസിക്കാം. താത്പര്യമില്ലാത്തവർക്ക് ശല്യമില്ലാതെ പൊതുവഴി ഉപയോഗിക്കാം. അതൊരൗദാര്യമല്ല, അവകാശസംരക്ഷണമാണ്. സംസ്കാരമുള്ള സമൂഹത്തിൽ അങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യർ പെരുമാറുക. പൊതുശല്യമാകും വിധം മൈക്കുവച്ചും യാത്രക്കാരെ ബുദ്ധിമുട്ടിച്ച് വഴി തടഞ്ഞും ഒരു കോപ്രായവും കാട്ടിക്കൂട്ടരുതെന്ന് ഇവിടെയും നിയമമുണ്ട്. അവയൊക്കെ എല്ലാവരെയും ബാധിക്കുന്നവയാണ്. പക്ഷേ, ഉണ്ടാക്കുന്നവർ തന്നെ നിയമങ്ങൾ ലഘിക്കാനുള്ള അനുമതിയും കൊടുക്കുന്നു. കള്ളും കോഴയും കോഴിക്കാലും കൊടുത്താൽ കിട്ടാത്ത വകയൊന്നും ഈ നാട്ടിലില്ലല്ലോ. അവയ്ക്ക് മുമ്പിൽ കൂര വളയ്ക്കാത്ത മാന്യന്മാരുമില്ല.

പാലാമെത്രാന്മാരുടെ ആശീർവാദത്തോടെ അച്ചന്മാർ കാട്ടിക്കൂട്ടുന്നത് പരമ പോക്രിത്തരമാണ്. ഇതിനെതിരായി പൊതുജനം പ്രതികരിക്കണം. ഓരോ സമുദായവും അതാതിന്റെ ഓരോ വിശ്വാസത്തിന്റെ ഉമ്മാക്കി കാണിച്ച് സാധാരണ ജനത്തെ ഇങ്ങനെ അലട്ടരുത്. ആവശ്യത്തിനു വിവരമില്ലാത്ത മെത്രാനെയും മന്ത്രിയെയും നിലക്ക് നിർത്താൻ ജനാധിപത്യത്തിൽ വഴികളുണ്ട്. അതുപയോഗിക്കണം. അത് ആരംഭിക്കേണ്ടത് ഇത്തരം തോന്ന്യാസങ്ങൾക്കെതിരെ പൊതുജനാഭിപ്രായം രൂപികരിക്കുക വഴിയാണ്. ഏതു ഊളനും പൂളനും എന്ത് ഓക്കത്തരവും കാട്ടിക്കൂട്ടാവുന്ന ഒരേർപ്പാടല്ല ജനാധിപത്യവും അതിനെ ബഹുമാനിക്കുന്ന ജനങ്ങളുടെ പൊതുജീവിതവും. ഇന്നേദിവസം പാലായിൽ യാത്രാക്ഷീണവും സമയനഷ്ടവും അനുഭവിച്ച പൌരന്മാരെങ്കിലും ശക്തമായി പ്രതികരിക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ സന്ദേശം

 A few points from PA Mathew to be meditated on

Theophilus A J Angelose ഇന്ന്, 22 ഡിസംബർ 2014ൽ, ഫെയ്സ് ബുക്കിൽ ഇട്ട ഈ വരികൾ വായിച്ച് അവയെക്കുറിച്ച് സഹൃദയർ അല്പം ചിന്തിക്കുമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുകയാണ്. അതിനു ശേഷം, പൊതുവഴിയിൽ കൂടെ സയറനും മുഴക്കി പോലീസ് അകമ്പടിയോടെ ചീറിപ്പായുന്ന ഈ നാട്ടിലെ മന്തിമാരെയും എമ്മെല്ലേമാരെയും പറ്റി പോൾ സക്കറിയായ്ക്ക്‌ പറയാനുള്ളത് നന്നായി ശ്രദ്ധിക്കുക. (ലിങ്ക് താഴെ കൊടുക്കുന്നു.) എമ്മെല്ലെ എന്നതിനു പകരം സീറോമലബാർ തിരുമേനിമാർ എന്ന് മനസ്സിൽ തിരുത്തിക്കൊണ്ട്‌, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ഒന്നുകൂടെ കേൾക്കുക. അദ്ദേഹം പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ സത്യമാണെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരും അവയൊക്കെ മറന്നിട്ട് അടിമകളെപ്പോലെ ജീവിക്കുന്നു എന്ന് മാത്രമേ ഞാൻ ചോദിക്കുന്നുള്ളൂ. അതിനൊരൊറ്റ ഉത്തരമേയുള്ളൂ  - നട്ടെല്ലിന്റെ തകരാറ്‌.



When will the Catholics in Kerala understand and admit that priesthood is nothing but another paid profession as is the case elsewhere in the world? When will they learn and know that the priests have no spiritual or unnatural powers showered on them just because they studied theology, which is not a science? When will they wake up to the fact that the priests are supposed to service our spiritual requirements which they are paid for from our money, and therefore they are not our masters but servants? Will they ever have the courage to admit that any amount of shouting, dancing or clapping of hands cannot and will not heal a patient? Can they ever acquire the basic wisdom that a blessing by a priest or a bishop cannot get them to the heaven just as a curse by them will not lead them to the hell?

Why don't they understand that the clergy depends on the laity, and not the other way?

And finally, why is the arrogant and dictatorial clergy not willing to note the change that is taking place in the mindset of the laity and learn to behave themselves?

പാലായിൽ ഒരാഴ്ചത്തെ ബൈബിൾ കണ്‍വെൻഷൻ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. നാളെയാണ് കലാശക്കൊട്ട്. അവിടെ നടക്കുന്ന വിശുദ്ധ മിമിക്രികളുടെ ഫോട്ടോകൾ പാലാ രൂപതയുടെ വകയായി ആരോ ഫെയ്സ്ബുക്കിൽ തുടരെ ഇട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ അവിടെ വചനം വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നവരുടെ വായിൽ നിന്ന് വരുന്ന അസംബന്ധങ്ങൾ ആരും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു കാണുന്നില്ല. അതൊക്കെ എപ്പോഴുമെന്നപോലെ അവിടെ തടിച്ചു കൂടുന്നവർക്ക് കേട്ടിട്ട് മറക്കാനുള്ളതാണെന്ന് സാരം. കഥകളിക്കാരുടെ വേഷങ്ങൾക്ക് സമാനമായ നിറപ്പകിട്ടാർന്ന അങ്കികൾ ചുറ്റി മെത്രാന്മാരും നല്ല വായാടിത്തമുള്ള പുരോഹിതരുമൊക്കെ മാറിമാറി വന്ന് അവരുടെ ഭാഗം കളിക്കുന്നു. കഥയറിയാതെ ആട്ടം കാണാൻ ആയിരങ്ങൾ തടിച്ചുകൂടുന്നു. ഈ മാമാങ്കങ്ങൾ ഇങ്ങനെ ആണ്ടുതോറും ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതുകൊണ്ടൊക്കെ ആർക്കെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ആദ്ധ്യാത്മിക വളർച്ച ഉണ്ടാകുന്നുണ്ടോ? ഒരുമിച്ച് കുറെ അലറിക്കൂകിയിട്ട് ആട്ടക്കാരും കാണികളും തിരിച്ചുചെന്ന് പഴയ കള്ളത്തരങ്ങളും ചതിയും പാരപണിയലും തുടരുന്നു എന്നതല്ലേ നാം കാണുന്നത്? പക്ഷേ ഒന്നുണ്ട്, പാലാ രൂപതയുടെ സമ്പാദ്യം ഇരട്ടിക്കുന്നു. അതാണ്‌ ഇതിന്റെയൊക്കെ ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം. പിന്നെ മെത്രാന്മാർക്ക് തങ്ങളുടെ കോമാളിവേഷങ്ങൾ ധരിച്ചുനിന്ന് സ്വയം പ്രദർശനത്തിന് ഒരവസരവും. ഈ നാടിൻറെ ഒരു പാരമ്പര്യത്തിലും ഉള്പ്പെടുത്താനാവാത്ത ഇവരുടെ വേഷങ്ങൾ ഒന്ന് പരിഷ്ക്കരിച്ചുകൂടേ?

ഇംഗ്ളണ്ട്കാർ ഇട്ടിട്ടുപോയ ഒരു തമാശ ഇവിടുത്തെ സ്വദേശി ജഡ്ജിമാർ തുടർന്നിരുന്നു. ജഡ്ജിമാർ കോർട്ടിലേയ്ക്കു പോകുമ്പോൾ മുന്നിൽ കുന്തവുമായി ഒരു ശിപായി നടക്കും. ഈ രാജ്യത്ത് ഒരൊറ്റ ജഡ്ജിയാണ് അത് വേണ്ടെന്നു വച്ചത്. അത് മഹാനായ ജസ്റ്റിസ് കൃഷ്ണയ്യർ ആയിരുന്നു. "ഞാൻ സാധാരണക്കാരുടെ കൂടെ നടക്കുന്നവനാണ്, എനിക്ക് മുമ്പേ ഒരു ശിപായി കുന്തവുമായി നടക്കേണ്ടതില്ല, അത് കോമാളിത്തരമാണ്' എന്നാണദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. സാധാരണക്കാരുമായുള്ള ബന്ധം വെറുക്കുന്ന നമ്മുടെ മെത്രാന്മാർക്ക് കോൻസ്റ്റന്റയിന്റൈ കാലത്തെ ആര്ഭാടവും അംശവടിയുമായുള്ള ഈ കോലംകെട്ട് നിറുത്താറായില്ലേ?   

ministers (സേവകർ) princes ഉം kings ഉം ആയി വേഷമിട്ട് തലയിൽ ചവിട്ടുമ്പോൾ കുനിഞ്ഞു കൊടുക്കുന്ന ജനം അംഗീകരിക്കുന്നത് തങ്ങൾ അടിമകാളാണെന്നാണ്‌. ആരും ആരുടേയും അടിമയല്ല എന്ന സന്ദേശം തരുവാനാണ് യേശു ജീവിച്ചതും മരിച്ചതും. ഈ സന്ദേശം ഇന്നും മനസ്സിലാക്കാത്തത് ക്രിസ്ത്യാനികൾ മാത്രമാണ്. ദയവായി ഈ വീഡിയോ കാണാതിരിക്കരുത്!
https://www.facebook.com/video.php?v=1501103496787372&set=vb.100006632080507&type=2&theater

തുടക്കവും ഒടുക്കവും

തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷത്തിൽ അയാളൊരു സ്വപ്നത്തിൽ കണ്ടു, ദൈവം ഒരു കൊച്ചു പെട്ടിയുമായി അടുത്തേയ്ക്ക് വരുന്നത്. "സമയമായി, കുഞ്ഞേ, പോരാനൊരുങ്ങിക്കോളൂ." ദൈവം പറഞ്ഞു.

ഇത്ര വേഗം? എനിക്ക് പലതും ചെയ്യാൻ ബാക്കികിടക്കുന്നല്ലോ. അങ്ങയുടെ കൈയിലെന്താണ്?
"നിന്റെ സാധനങ്ങളാണ്", ദൈവം മൊഴിഞ്ഞു.

"എന്റെ കാശും തുണിയുമൊക്കെയോ?"

"അവയൊക്കെ ഈ ഭൂമിയുടേതല്ലേ, മോനേ?"

"അങ്ങനെയെങ്കിൽ, എന്റെ ഒർമകളോ?"

"അവയെല്ലാം സമയത്തിന്റേതാണ്, നിന്റെയല്ല."

"അപ്പോൾ പിന്നെ എന്റെ വാസനകളും കഴിവുകളുമോ?"

"അവയെല്ലാം നീ ജീവിച്ച സാഹചര്യത്തിന്റേതാണ്, നിന്റെയല്ല."

"എങ്കിൽ, എന്റെ കുടുംബവും സുഹൃത്തുക്കളുമോ?"

"നീ വഴിയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയവർ മാത്രമാണവർ."

"ഇവയൊന്നുമല്ലെങ്കിൽ, അവസാനമായി, അതിലുള്ളത് എന്റെ ആത്മാവായിരിക്കണം."

"നിന്റെ ആത്മാവ് എന്റേതാണ്. "
അതോടെ ദൈവത്തിന്റെ കൈയിൽ നിന്ന് ആ പെട്ടി അപ്രത്യക്ഷമായി.

ജീവിതം എന്നത് നാം ജീവൻ നല്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവുമാണ്. ആദ്യത്തേതായാലും അവസാനത്തേതായാലും, നന്ദിയോടെ സ്വീകരിക്കുകവഴി അതുമാത്രം, അതും ആ നിമിഷത്തേയ്ക്ക് മാത്രം, നമ്മുടേതാകുന്നു. അതിനപ്പുറത്തും ഇപ്പുറത്തുമുള്ളത് തന്റേതാക്കാൻ നോക്കുന്നവൻ ജീവിക്കുന്നേയില്ല. അത്തരക്കാർ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത് ശൂന്യതയെയാണ്. കാരണം, തുടക്കവും ഒടുക്കവും ഒരേയൊരു നിമിഷമാണ്.

(bbpp യുടെ ഒരു കഥയുടെ പുനരെഴുത്ത്)  

ശുദ്ധമാന തട്ടിപ്പ്!

വാക്കും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിൽ ഒരു ബന്ധവും ആവശ്യമില്ല എന്നാണു കത്തോലിക്കാ സഭ എല്ലായിടത്തും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്. ഇന്ന് ഞാൻ അരുവിത്തുറ പള്ളിയുടെ ചുറ്റുമൊന്നു നടന്നു. കണ്ടതെല്ലാം വിഗ്രഹാരാധനയെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കന്നവ മാത്രം. കുരിശിന്റെ മുകളിൽ എണ്ണയൊഴിക്കൽ, പള്ളിയുടെ തന്നെ കടയിൽനിന്ന് ഓരോ കൂട് മെഴുകുതിരി വാങ്ങി ദഹിപ്പിക്കൽ തുടങ്ങിയവ. മെഴുകുതിരികൾ നാട്ടി നിറുത്താൻ സ്ഥലമില്ലാത്തതിനാൽ കെട്ടോടെ അവ ആളിക്കത്തുന്ന തിരികളുടെ മുകളിൽ ഇടുകയാണ് എല്ലാവരും തന്നെ ചെയ്യുക. ഇതെന്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്, ആ! ഒരഴിക്കുള്ളിൽ ഒരു കന്യാസ്ത്രീ കുര്ബാനക്കും നേര്ച്ചകൾക്കും മറ്റുമുള്ള കാശ് വാങ്ങാൻ ഇരിക്കുന്നു. പുറത്ത്, വിവിധ തരം കുര്ബാനകളുടെ വില എഴുതിയ ബോര്ഡ് ഉണ്ട്. സാധാരണ കുര്ബാനക്ക് 75 രൂപാ, പാട്ട് കുര്ബാനയ്ക്ക് 150. നടതുറന്ന് പന്ത്രണ്ടു തിരികത്തിച്ചുള്ള കുര്ബാനക്ക് 250. ആദ്യത്തേതും മൂന്നാമത്തേതും തമ്മിൽ ഫലത്തിൽ എത്ര വ്യത്യാസം വരും എന്ന് ഞാൻ കന്യാസ്ത്രീയോടു ചോദിച്ചു. അതെനിക്കറിയില്ല, അച്ഛനോട് ചോദിക്കാനാണ് എന്ന് തുറിച്ചു നോക്കി അവർ പറഞ്ഞത്. 

ഓരോ കുര്ബാനക്കും അതിരില്ലാത്ത വിലയാണെന്ന് വേദപാഠം. അപ്പോൾ ഈ പല കുർബാനതന്നെ ഓരോരുത്തരും കാശുകൊടുത്ത് ചൊല്ലിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? കാശ് മേടിക്കുന്നതല്ലാതെ ഇതിന്മാത്രം കുർബാനകൾ ഇവർ ചൊല്ലുന്നുണ്ടോ എന്ന് ആരറിഞ്ഞു? അതോ നൂറു പേർ ആവശ്യപ്പെട്ടാലും ഒറ്റ ഒരെണ്ണം ചൊല്ലിയിട്ട്‌ എല്ലാവരുടെയും പേരില് എന്നങ്ങ് കാച്ചുകയാണോ ഇവരുടെ സൂത്രം? പോപ്‌ ഈയിടെയാണ് പറഞ്ഞത്, കൂദാശകൾക്കൊന്നും കാശ് വാങ്ങരുത്, അത് വൈദികപാപമാണ്, വിശ്വാസികൾ പരമ്പരാഗതമായ ഈ തട്ടിപ്പിനെ എതിർത്ത് തോൽപ്പിക്കണമെന്ന്. ഒരു വിശ്വാസിക്കും അതിനുള്ള വെളിവോ ധൈര്യമോ ഇല്ല. എന്നുവച്ച്, പോപ്പിന്റെ പോലും അനുശാസനങ്ങളെ അവഗണിച്ച്, രാപകലില്ലാതെ മനുഷ്യരെ വഞ്ചിച്ച് ഇങ്ങനെ കാശുണ്ടാക്കുന്നവർ ഏതു സുവിശേഷത്തെ അല്ലെങ്കിൽ ഏതു യേശുവിനെയാണ് അരുവിത്തുറ പള്ളിയിലെയും മറ്റും വികാരിമാർ വിലമതിക്കുന്നത്? ഇതൊക്കെ പകല്ക്കൊള്ളയും മറയില്ലാത്ത കവര്ച്ചയുമല്ലേ? ക്രിസ്ത്യാനികൾ ഇത്ര വലിയ ഉമ്മാക്കികളാണോ. ഇതൊക്കെ ചെയ്യാൻ പുരോഹിതരുടെ പുറകിൽ ക്യൂ നില്ക്കുന്ന മനുഷ്യർക്ക്‌ ചിന്താശാക്തി ഒട്ടുമില്ലേ? ക്രിസ്ത്യാനികൾ ചെയ്യുന്ന ഏതെങ്കിലും കർമ്മങ്ങളിൽ എവിടെയാണ് വാക്കും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിൽ ബന്ധം? ശുദ്ധമാന തട്ടിപ്പ് നടക്കുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനം എന്നല്ലാതെ കത്തോലിക്കാ സഭയെപ്പറ്റി എന്ത് പറയാൻ! 

ബ്രഹ്മചര്യം ഗാര്ഹസ്ഥ്യത്തിന്റെ നിരാകരണമാകുമ്പോൾ

സക്കറിയാസ് നെടുങ്കനാല്‍ 

ഒരു വ്യക്തിയുടെ നൈസർഗികമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ കുടുംബത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും 

സംസ്കാരത്തിന്റെയും ശാഠ്യങ്ങൾക്കടിമപ്പെടുത്തുന്നതിൽനിന്നാണോ പണ്ടൊക്കെ ദൈവവിളി എന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നിരുന്നത് എന്നൊരാൾ സംശയിച്ചാൽ അത്ര തെറ്റെന്നു പറയാമോ? തികച്ചും ആത്മാന്വേഷണത്തിനും ദൈവശുശ്രൂഷക്കുമായി മാറ്റിവച്ച ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിത്താരയിലേയ്ക്ക് തിരിച്ചുവിടേണ്ടിവരുന്നവരുടെ പുനരധിവാസമെന്ന ലക്ഷ്യത്തോടെ ഈ മാസം (ഫെബ്രുവരി, 2015) 28ന് KCRM എർണാകുളത്തു വിഭാവനം ചെയ്യുന്ന അഖിലേന്ത്യാ സംഗമം ദൈവവിളിയെപ്പറ്റിയും അതിന്റെ അപനിർമിതിയെപ്പറ്റിയും ചിന്തിക്കാനുള്ള ഒരവസരം കൂടിയാണ്. മുമ്പത്തേക്കാൾ കൂടുതലായി വൈദികരും സന്യാസി-സന്യാസിനികളും തങ്ങൾ ഒരിക്കൽ സ്വമനസ്സാലെ സ്വീകരിക്കുകയും, പിന്നീട് ഏതാനും വർഷത്തെ പരീക്ഷണത്തിനു ശേഷം അത് തങ്ങൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന അത്രയും ദൈവികമോ മാനുഷികമോ ആയിരുന്നില്ലെന്ന കണ്ടെത്തലിൽ ആകുലരാകുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രതിസന്ധികളുടെ ഒരു ഒരു കാലമാണിത്. അങ്ങനെ, ആത്മവിശുദ്ധിക്കും പരസേവനത്തിനുമായി ഇറങ്ങിത്തിരിച്ചവരുടെ മനസ്സ് മാറാനുള്ള കാരണങ്ങൾ ഏതെല്ലാമെന്ന് അവരിൽ ചിലർതന്നെ തുറന്നു പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതുകൊണ്ട് നമുക്കറിയാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ അവരിലാരുംതന്നെ എല്ലാം പറയാൻ ശ്രമിക്കുകയോ അതിനു തക്കതായ ചുറ്റുപാടുകളിൽ എത്തുകയോ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് വേണം കരുതാൻ. അപക്വമായ ഒരു പ്രായത്തിൽ സന്യാസ- വൈദികാർഥികൾ ഏറ്റെടുക്കുന്ന വ്രതങ്ങളുടെ കാഠിന്യം കൂടുതൽ പക്വമായ പ്രായത്തിൽ താങ്ങാനാവാതെ വരുന്നതും, ബുദ്ധിഹീനരും സ്വാർത്ഥമതികളുമായ തീവ്ര കാർക്കശ്യക്കാരുടെ മനുഷ്യത്വമില്ലായ്മയും അധികാരതാണ്ഡവങ്ങളും ദൈവവിളിയെപ്പറ്റി പലർക്കും പുനർചിന്തനം നടത്താനിടയാക്കുന്ന കാരണങ്ങളിൽ പെടുത്താം. എന്നാൽ കപടബോധങ്ങളുടെ പ്രേരണയാൽ അവരും നമ്മളും വെളിപ്പെടുത്താനും നേരിടാനും മടിക്കുന്ന ചില സത്യങ്ങളും ഈ വിഷയത്തിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പില്ലേ എന്ന ചോദ്യം അസ്ഥാനത്തല്ല.

ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ചടങ്ങ് മാത്രമായി സ്വന്തം വീട്ടിൽ കണ്ടറിഞ്ഞ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികൾക്കു മുന്നിൽ തോറ്റുപോയ ജീവിതങ്ങളുടെ മുരടിപ്പുകളായിരുന്നില്ലേ ഒരു കാലത്ത് പല ദൈവവിളികളുടെയും സ്രോതസ്സ്? അങ്ങനെ വീടും നാടും വിട്ട് ഇറങ്ങി പുറപ്പെട്ടവരിൽ പലരും സത്യസന്ധമായ ആത്മനിരീക്ഷണത്തിലൂടെയും അഗാധമായ പഠനത്തിലൂടെയും തങ്ങളുടെ ശരീരം ക്ഷേത്രമാണെന്നും അതിൽ ദൈവികമായ ആനന്ദം കുടിയിരിക്കുന്നെന്നും കണ്ടെത്തുകയും ആ ആനന്ദം പ്രണയാനുഭവങ്ങളിലൂടെയേ സാക്ഷാത്ക്കരിക്കാനാവൂ എന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് നേടുകയും ചെയ്തപ്പോൾ തങ്ങളുടെ ദൈവവിളിയെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടാവണം. അതൊരു തെറ്റല്ലെന്നു മാത്രമല്ല, ശ്രേഷ്ഠതരമായ ആത്മാവബോധത്തിൽനിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ കരുത്തിന്റെ പ്രകടനവുമാകാം. ആ തിരിച്ചറിവ് അന്തേവാസികൾക്ക് ഉണ്ടാകാതെ സൂക്ഷിക്കാൻ സന്യാസാശ്രമങ്ങൾ എല്ലാ നടപടികളും ഇന്നും കൈക്കൊള്ളുന്നുവന്നതും ബാഹ്യലോകത്ത് കുടുംബവും സമൂഹവും അതിനു വളമിടുന്നുവെന്നതും ഒരു കപടസമൂഹത്തിന്റെ ഇരുവശങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു എന്ന് കരുതിയാൽ മതി. എന്നിട്ടും, ശരീരവും മനസ്സും പ്രണയിക്കുമ്പോഴാണ് യഥാർഥ ആദ്ധ്യാത്മികാനുഭവം ഉണ്ടാവുക എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ധാരാളം വൈദികർക്കും സന്യസ്തർക്കും സാധിക്കുന്നു, അതിനവർ സ്വന്തം വഴികൾ തേടുന്നു എന്നത് സുസ്ത്യർഹമാണ്. ആശ്രമ- വൈദിക ജീവിതത്തിലെ തീരെ അയവില്ലാത്ത നിയമങ്ങളിൽ കുരുങ്ങി ആത്മാവ് നുറുങ്ങിപ്പോയ ദയനീയാവസ്ഥയിൽനിന്നുള്ള മോചനം മോഹിച്ചുകഴിയുന്നവർ ഈ നാട്ടിൽ ഇനിയും ധാരാളമുണ്ടെന്നുതന്നെ വേണം അനുമാനിക്കാൻ. ഒരു വിമോചനപ്രസ്ഥാനവും വേണ്ടത്ര ഗൗരവത്തോടെ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അതീവ ഗുരുതരമായ ഒരു വിഷയമാണിത്. സാമൂഹികവും സാമ്പത്തികവുമായ ഘടകങ്ങളോളം എന്നല്ല, അതിൽ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം വ്യക്തികളുടെ വൈകാരികമായ വിഷയങ്ങൾക്ക് നല്കേണ്ടതുണ്ട് എന്നത് മഠങ്ങളുടെയും ആശ്രമങ്ങളുടെയും അകത്തളങ്ങളിൽ തിരിച്ചറിയപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ടാണ് അവിടങ്ങൾ അരാജകത്വത്തിന്റെയും മനോരോഗങ്ങളുടെയും വിളഭൂമിയായി മാറിയത് എന്ന സത്യം അപ്രതീക്ഷിതമായാണ് സമകാലിക സമൂഹത്തിനുമേൽ ഇടിത്തീയ് പോലെ വന്നുവീണത്‌. ഈ കണ്ടെത്തൽ ഇന്നത്തെ കേരളസമൂഹത്തെ സംബന്ധിച്ച് വിശേഷാൽ സാര്ഥകമാണ് എന്നത് സമീപകാലത്ത് ഇവിടെ ഏറിവരുന്ന ഭക്ത്യാഭാസങ്ങളും രത്യാഭാസങ്ങളും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ജന്മവാസനകളെ ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെ തടയുമ്പോഴാണ് അവ വൈകൃതവും രോഗഗ്രസ്തവുമാകുന്നത്. വൈദികരുടെയും സന്യസ്തരുടെയുമിടയിൽ മാത്രമല്ല, സാധാരണ ജനത്തിനുള്ളിലും ഇങ്ങനെയുണ്ടാകുന്ന മനോരോഗികൾ കുറവല്ല എന്നത് അനുദിനം വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന ദാരുണ സംഭവങ്ങൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടല്ലോ. വ്യക്തിബന്ധങ്ങളിലെന്നപോലെ സാമൂഹിക പെരുമാറ്റത്തിലും കാപട്യം നിറഞ്ഞുകവിയുന്ന ഒരു സമൂഹമാണ് നമ്മുടേത്‌ എന്ന് ലജ്ജാപൂർവം ഏറ്റുപറയേണ്ടിവരുന്നു. അടുത്തകാലത്തെ ചുംബനസമരത്തിനെതിരേ പ്രകടമായ എതിർപ്പ് ഇതിനൊരുദാഹരണം മാത്രം.

സ്ത്രീ-പുരുഷ ബന്ധങ്ങളെപ്പറ്റി ആഴമായി ചിന്തിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരി എസ്. ശാരദക്കുട്ടിയുടെ വാക്കുകള്‍ ശ്രദ്ധിക്കുക: "ഒരാൾ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം അകലം പാലിക്കുന്നതിനെ മാനിച്ചുകൊണ്ടുതന്നെ പറയട്ടെ, ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം നമ്മുടെ സമൂഹം ഇനിയും പഠിച്ചിട്ടില്ല. ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അകലം ഒരു മൂല്യവ്യവസ്ഥയായി മാറ്റിയെടുത്ത സംസ്കാരങ്ങൾ തടഞ്ഞു നിർത്തിയത് മനുഷ്യന്റെ നൈസർഗികമായ ജീവിതതത്ത്വങ്ങളെയാണ്. ഏറ്റവും ഗാഢവും ആസ്വാദ്യവുമായ വിനിമയ മാർഗങ്ങളിലൊന്നായി സ്പർശത്തെ തിരിച്ചറിയാൻ നമ്മുടെ നവോഥാന- പുരോഗമന- വിപ്ലവ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കൊന്നിനും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. സ്വന്തമായി ഒരു ശരീരമുണ്ടെന്നു തിരിച്ചറിയാതെ 'ജീവിച്ചുപോകുന്ന' ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയുടെയുള്ളിൽ പോലും മറ്റൊരു ശരീരത്തിന്റെ സാമീപ്യത്തിനും സ്പർശത്തിനും സാന്ത്വനത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള അടങ്ങാത്ത മോഹമുണ്ടാകാം. ബോധമനസ്സ് തിരിച്ചറിയാത്തതിനെ പലതരം അസഹിഷ്ണുതകളായി അബോധമനസ്സ് പുറത്തേയ്ക്ക് കൊണ്ടുവരും." 

എഴുപതുകളിൽ മുംബൈയിലെ ചർച്ഗെയ്റ്റിലുള്ള സെന്റ്‌ സേവ്യേഴ്സ് കോളേജിൽ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട ഒരു വൈദികൻ സംസാരത്തിനിടെ പലപ്പോഴും സൂചിപ്പിക്കുമായിരുന്ന ഒരു കാര്യം ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നു. 'വൈദികനായിരിക്കുക ഞാൻ സസന്തോഷം സ്വീകരിച്ച അവസ്ഥയാണ്. എന്നാൽ ഒരു സ്ത്രീക്ക് മാത്രം സ്വീകരിക്കാനാവുന്ന അളവറ്റ സ്നേഹവാത്സല്യങ്ങൾ എന്നിൽ നിറഞ്ഞുകവിയുന്നത് ഈ ജീവിതരീതിയിലുള്ള എന്റെ എല്ലാ സന്തോഷത്തേയും കെടുത്തിക്കളയുന്നു. എന്റെ ദൈവവിളിപോലെതന്നെ ഇതും ദൈവദത്തമാണെന്ന വിശ്വാസം എന്നെ രണ്ടായി പിളർത്തുന്നു'. അദ്ദേഹം വൈദികവൃത്തിയിൽ ഏറെനാൾ തുടർന്നുവെന്നു കരുതാൻ എനിക്കാവുന്നില്ല. ബ്രഹ്മചര്യം ഒരു വിധേയത്വത്തിന്റെ ഭാഗമായി അനുഭവപ്പെടുമ്പോൾ അത് അസഹനീയമായി തോന്നും. മനുഷ്യന്റെ മാനസ്സിക ദാഹങ്ങൾ ഭക്ത്യാചാരങ്ങളും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുംകൊണ്ട് ശാന്തമാക്കപ്പെടുന്നവയല്ല. അവ ലൈംഗികം മാത്രമായിരിക്കണമെന്നില്ല. രണ്ടു വ്യക്തികൾ തമ്മിലുള്ള അടുപ്പം, ആശയവിനിമയങ്ങൾ, സ്പർശം, സാന്ത്വനം തുടങ്ങിയവക്കെല്ലാം ലൈംഗികമാത്രമായ അർഥങ്ങളല്ല ഉള്ളത്. ചിലപ്പോൾ അവ ലൈംഗികവും ആയേക്കാം എന്നുമാത്രം. ആ പരിഗണനയുടെ ശക്തിമൂലം മഠങ്ങളിലും സെമിനാരികളിലും ഏതു വിധ പ്രത്യേക സൗഹൃദവും (particular friendship) മുമ്പൊക്കെ കർശനമായി നിഷിദ്ധമായിരുന്നു.ഇപ്പോഴത്തെ കാര്യം അറിയില്ല. എല്ലാ വ്യക്തിപരബന്ധങ്ങളും അശുദ്ധിയിലേയ്ക്ക് നയിക്കുമെന്നത് ഒരു വികലചിന്തയാണ്.

എത്ര പരമ്പരാഗതമെന്നഭിമാനിച്ചാലും ശരീരത്തെയും അതിന്റെ സ്വകാര്യാവശ്യങ്ങളെയും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിനും ആരോഗ്യപ്രദവും കെട്ടുറപ്പുളളതുമായ ഒരു സാമൂഹികാവസ്ഥയെ നിർമിക്കാനാവില്ല. നീണ്ടുപോകുന്തോറും അതിൽ പുഴുക്കുത്തുകൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കും. പൌരോഹിത്യാവസ്ഥയും ഇന്നത്തെ രീതിയിലുള്ള സന്യാസ സമൂഹങ്ങളും കാലഹരണപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ഇന്നത്തെ മതസംവിധാനങ്ങൾ പോലും അടിമുടി പൊളിച്ച്ചുപണിയേണ്ടിവരും. നിലവിലുള്ള യാന്ത്രികമായ കുടുംബബന്ധങ്ങളും വളരെയധികം മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണ്. കൂടുതൽ സ്നേഹാധിഷ്ഠിതവും ശരീരാധിഷ്ഠിതവുമായ അവബോധം അവയെ പുന:സൃഷ്ടിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ കൂടുതൽ സമാധാനപൂർണമാക്കാനും സംതൃപ്തമാക്കാനും സ്ത്രീപുരുഷ പ്രണയത്തെ ഒരാവശ്യമായിക്കാണുന്ന ഗാർഹസ്ഥ്യമെന്ന ഒരു ജീവിതഘട്ടം ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യർക്കും അനിവാര്യമാണ്. അതിലൂടെ ശാരീരികാടുപ്പത്തിനും ബന്ധങ്ങൾക്കും അവയുടെ അർഹമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹികക്രമം വികസിച്ചുവരേണ്ടതുണ്ട്. 

ഒരു പുരുഷന്റെ സ്നേഹസ്പർശത്തിനുവേണ്ടി ഇരുപതു വർഷത്തോളം താൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നുവെന്ന് വാൻഗോഗിനെ സമീപിച്ചു് തളർന്നുവീണ മാർഗോ എന്ന സ്ത്രീ ഭ്രാന്തമായി വിലപിച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളുമായി ഒരു ചുംബനത്തിനായി അവൾ യാചിച്ചു. വാൻഗോഗിന്റെ നിഷേധം അവളെ ആത്മഹത്യയിലേയ്ക്ക് നയിച്ചു. ശരീരത്തെ കപടവസ്ത്രങ്ങളിൽ പൊതിഞ്ഞു ശ്വാസംമുട്ടിക്കാതെ, ആത്മാവിന്റെ നഗ്നതയെ ഭയക്കാതെ, പരസ്പരം പൂർത്തീകരിക്കാൻമാത്രം ആത്മപ്രകാശമുള്ള മനുഷ്യർ ഉണ്ടാവട്ടെ. ആവൃതിക്കുള്ളിൽ അത് സാദ്ധ്യമാകാതെ വരുമ്പോൾ, അതിനു പുറത്തു കടക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് അഭികാമ്യമായിട്ടുള്ളത്‌. ഭാരതദർശനത്തിൽ ബ്രഹ്മചര്യം ഗാർഹസ്ഥ്യത്തിന്റെ മുന്നോടി മാത്രമാണ്, അതിന്റെ നിരാകരണമല്ല.